Skip to content

25 Ιουλίου, 17:32

Μετά από περίπου ογδόντα ώρες επιτέλους κατάφερα να τη σύρω για φαγητό. Με ακολούθησε με αδιαφορία και ελαφριά ενόχληση, καθώς το φαγητό γι’ αυτή είναι κάτι δευτερέυον, μια συνήθεια, ένα χόμπι. Δεν το ‘χει ανάγκη. Τρέφεται από αέρα, φωτογραφίες γυναικείων περιοδικών και την αόρατη ορμόνη που εκκρίνεται όταν τα νεύρα μου γίνονται τσατάλια. Το πιο κοντινό μας φαγάδικο (αν δεν υπολογίσεις το κοτομπέικον-σοπ –και δεν το υπολογίζω) ήταν ένα από αυτά που ο κατάλογός τους έχει φωτογραφίες. Συμβουλή: Όταν ο κατάλογος του εστιατορίου έχει φωτογραφίες των φαγητών, σήκω, μάζεψε κινητά, και τρέξε. Πεινούσα όμως, τι να κάνω. Μας σέρβιραν ένα παραδοσιακό ελληνικό πιάτο που λεγόταν «Meat Lover’s Delight». Ένα πιο ταιριαστό όνομα θα ήταν «Στένωση αορτής». Είχε μέσα απροσδιόριστα κρέατα, χοιρινά, μοσχαρίσια, κοτοπουλίσια, σκυλίσια, γατίσια, ψημένα μέχρι να γίνουν κάρβουνο μαζί με τρία υπερμεγέθη λεμόνια κομμένα στη μέση, με το κόνσεπτ προφανώς να είναι ότι πρέπει να πνίξεις το καρβουνιασμένο κρέας στο λεμόνι μέχρι που να αποκτήσει γεύση λεμόνι και να ξεχάσεις ότι στην ουσία τρως κάρβουνα. Παρήγγειλα μια κοκακόλα για να σβήσω τη γεύση λεμόνι.