Skip to content

26 Ιουλίου, 12:30

Στην παραλία. Απεχθάνομαι την παραλία, μου τη σπάει το όλο κόνσεπτ. Δεν το καταλαβαίνω. Πάρε τις αμμώδεις, ας πούμε: Ο άνθρωπος περνάει το χειμώνα σφουγγαρίζοντας τη σκόνη και τη βρώμα απ’ το σπίτι του και το καλοκαίρι πηγαίνει δίπλα στη θάλασσα, βγάζει τα ρούχα του και ξαπλώνει πάνω σε βουνά σκόνης. Γιατί τι είναι η άμμος; Χώμα λεπτό είναι. Πού το διάβασες ότι είναι καθαρή; Την περνάει κανένας με σκούπα τη νύχτα; Πάνω σε λεπτό βρώμικο χώμα κάθεσαι και λιάζεσαι. Αλλά οι παραλίες με τα βότσαλα μου τη σπάνε ακόμα πιο πολύ. Γιατί τα βότσαλα δεν είναι τετράγωνα, να εφαρμόζουν δίπλα-δίπλα τέλεια, είναι ακανόνιστα, και όταν ακουμπάνε μεταξύ τους αφήνουν κενό. Έτσι σ’ ολόκληρη την παραλία που έχει βότσαλα ουσιαστικά στέκεσαι πάνω σε πέτρες που έχουμε μεταξύ τους κενά, ένα μπραφ να γίνει, να βγάλεις τη λάθος πέτρα ας πούμε για να κάνεις «ψαράκι», πάει, θα καταρρεύσει όλη η παραλία σαν Jenga. Δεν το ‘χω ακούσει να γίνεται, αλλά το θεωρώ όχι απλά πιθανό, αναπόφευκτο το θεωρώ.