Skip to content

28 Ιουλίου 15:24

Μπορώ να αντέξω τα παιδάκια που ουρλιάζουν. Τον αγέρα που μου σπρώχνει την άμμο στη μάπα. Το βόμβο των φτηνών ηχείων του μπιτς μπαρ. Τη δικιά μου που βρίσκει κάτι ενδιαφέρον να μοιραστεί μαζί μου σε κάθε σελίδα των γυναικείων περιοδικών της. Ακόμα και τις ρακέτες. Όλα αυτά σβήνουν απ’ τον ήχο της μουσικής στα ακουστικά μου. Αλλά όχι το τάβλι. Όχι. Το τσίκι τσίκι του ζαριού, το ταπ ταπ των πούλιων, όχι, και στο 11 να βάλω την ένταση αυτά ακούγονται, περνάνε και χώνονται στ’ αυτιά μου, αλλεπάλληλα, μοιραία. Σηκώνομαι και βουτάω στη θάλασσα, μακριά απ’ τους ταβλαδόρους δίπλα, αποφασισμένος να προσπαθήσω να πνιγώ. Νιώθω πως ακούω τα πούλια ακόμα και κάτω απ’ το νερό. Μετά το κύμα φέρνει βρωμιές και φουσκάλες από διερχόμενο πλοίο, και αναγκάζομαι να βγω.